Uitgezaaide borstkanker brengt veel onzekerheid met zich mee. Patiënten omschrijven het vaak als leven tussen hoop en vrees: telkens afwachten of behandelingen werken en omgaan met een toekomst die blijvend veranderd is. Verpleegkundig specialist Angelie van den Bosch begeleidt al ruim 30 jaar patiënten en weet hoe belangrijk goede medische én psychosociale ondersteuning in deze fase is.

Als patiënten te horen krijgen dat hun borstkanker niet meer te genezen is, verandert hun wereld in één klap. “De eerste reactie is vaak ongeloof en verdriet”, zegt verpleegkundig specialist Angelie van den Bosch. “Mensen denken meteen: dit is het einde, ik zie mijn kinderen of kleinkinderen niet meer opgroeien.” Maar die gedachte klopt lang niet altijd. Behandelingen worden steeds beter, en sommige patiënten leven nog jarenlang met uitgezaaide borstkanker, vaak met een goede kwaliteit van leven.

Een weinig zichtbare groep:

Volgens Angelie wordt er veel georganiseerd voor vrouwen met borstkanker, maar blijft de palliatieve groep vaak onzichtbaar. ”Patiënten die borstkanker hebben gehad en klachtenvrij zijn, vinden veel makkelijker lotgenoten. Maar als je palliatief bent, oftewel de uitgezaaide vorm hebt, is die groep kleiner en best vaak confronterend.” Toch merken Angelie en haar collega’s dat veel patiënten wél behoefte hebben aan herkenning. “Sommigen durven dat contact niet aan, maar anderen halen er enorme steun uit.”

Wat heb jij nodig?

Angelie kijkt bij patiënten die palliatief behandeld worden vooral naar de mens. “Mijn eerste vraag is altijd: wat heb jij nodig in deze situatie? Wie heb je om je heen? Waar loop je tegenaan?” Dat gesprek is voor iedereen anders. “Een jonge moeder van 35 ervaart andere angsten en heeft andere wensen dan iemand van tachtig. Sommige patiënten willen praten met lotgenoten, anderen hebben steun nodig van een maatschappelijk werker of psycholoog.”

Angelie ziet hoe zwaar de emotionele last kan zijn: de voortdurende wisselwerking tussen hoop en vrees. “Elke keer opnieuw wachten of een behandeling die de ziekte moet remmen aanslaat… en als het niet werkt, begint dat hele proces weer van voren af aan. Dat doet iets met mensen.”

Blijven zien wat wél kan:

Ondanks alles probeert Angelie patiënten te helpen kijken naar mogelijkheden. “Je kunt blijven focussen op wat je niet meer kunt, maar kijk liever naar wat nog wél lukt en waar je energie van krijgt. Soms is dat een klein ommetje wandelen met de hond, soms blijft iemand gewoon werken.”

Met humor, warmte en eerlijkheid probeert ze ruimte te maken voor het leven dat er nog is. “Mensen zeggen vaak: ‘Ik ga met een glimlach bij jou weg’. En dat terwijl ze in een verschrikkelijke situatie zitten. Dat is voor mij het belangrijkste: dat patiënten zich gezien voelen, serieus genomen én goed begeleid worden.”

Deze week hield het Catharina Ziekenhuis een thema‑avond voor patiënten met uitgezaaide borstkanker en hun naasten. Daar werd gesproken over leven met onzekerheid, zingeving en de psychologische en emotionele impact. Op de hoogte blijven van nieuwe bijeenkomsten, nieuws rondom het ziekenhuis?

Meld je dan aan voor onze maandelijkse nieuwsbrief.

Angelie van den Bosch.

Bron: www.catharinaziekenhuis.nl