Auteur: Cathelijne Beijn - rijnmond.nl/nieuws

Ogulcan Ari (45) kreeg in juni te horen dat hij acute leukemie heeft. Voor een behandeling is dringend een stamceldonor nodig die net als hij van Turkse komaf is. Een match vinden is niet eenvoudig, dus wordt binnen de Turkse gemeenschap een campagne gestart.

Ogulcan zit met een kop thee op de bank als zijn 14-jarige dochter gehaast de deur uitgaat. Ze moet naar school voor een wiskundetoets en is aan de late kant. Haar moeder Derya vraagt of ze iets heeft gegeten. Geen tijd, is het antwoord. Ogulcan trekt het zakje met vloeibare medicijnen op schoot die via een infuus zijn arm ingaan. Lachend zwaait hij zijn dochter uit. “Ondanks mijn ziekte blijf ik positief. Want ik hoop dat ik ooit opa word.”

Verkeerde diagnose:

Zeven jaar geleden kreeg Ogulcan voor het eerst de diagnose kanker. Het ging toen om multipel myeloom, oftewel beenmergkanker of de ziekte van Kahler. “Ik had een zeurende pijn in mijn heup en lies, maar werd door de huisarts naar huis gestuurd. Met paracetamol zou het vanzelf overgaan. Maar de pijn werd zo hevig dat ik zelfs met krukken liep.”

Door een verkeerde diagnose werd Ogulcan geopereerd aan een liesbreuk, maar de pijn bleef. Na negen maanden aanmodderen vroeg hij zelf om een MRI-scan en bloedonderzoek. “Daaruit kwam dat ik een tumor had in mijn heup. Naast medicatie en chemo kreeg ik een autologe stamceltransplantatie. Daarbij werden mijn eigen stamcellen afgenomen en opnieuw toegediend. Zo werd ik als het ware gereset.”

Opnieuw ziek:

De kanker is ongeneeslijk, maar met medicijnen goed te onderdrukken. Eind april van dit jaar sloeg het noodlot echter opnieuw toe. “Ik kreeg koorts, was erg moe en had geen eetlust. Ik viel razendsnel af, wel twaalf kilo in één maand.”

Ondanks alles bleef Ogulcan werken. “Ik geef Nederlands aan mensen voor wie dat niet de moedertaal is. Ik laat mijn leerlingen niet in de steek omdat ik me wat slap voel. Pas toen het mijn collega's opviel dat ik er wel erg slecht uitzag, wist ik: dit is niet oké.”

Ogulcan dacht zelf aan een leverkwaal, maar zijn vrouw Derya zag zijn gezondheid achteruit hollen. Na onderzoek in het ziekenhuis kwam op 5 juni het slechte nieuws: Ogulcan had acute leukemie. “De ochtend van de uitslag kreeg ik mijn diploma uitgereikt voor docent NT2. Daar ging ik uiteraard naartoe. Een paar uur later lag ik in het ziekenhuis met een levensbedreigende ziekte. Een vreemde ervaring.”

Kans op een match is klein:

Voor Ogulcans agressieve vorm van kanker is een stamceltransplantatie nodig. Maar een geschikte donor vinden blijkt niet eenvoudig. Genetische afkomst speelt namelijk een rol. “De kans op een match is ongeveer één op de 50 duizend. In mijn geval is een donor met een Turkse achtergrond cruciaal. Daar zit de crux: bij mijn familie was geen match en binnen de Turkse gemeenschap is stamceldonatie onbekend.”

Nilgün Sahin, voorzitter van Stichting Hollanda Türk Gönüllüler Vakfi (HTGV), schiet nu te hulp. De stichting helpt kwetsbare kinderen, ouderen en mensen met een ernstige ziekte in Turkije, Nederland en de Balkan. Nilgün: “Om Ogulcan te helpen werken we samen met Matchis, een organisatie die het nationale stamceldonorbestand beheert. Door de Turkse gemeenschap voor te lichten over stamceldonatie kan een match sneller worden gevonden.”

Voorlichting is belangrijk, zegt Nilgün. Vooral om vooroordelen uit de lucht te halen. "Al wordt dat soms gedacht: stamceldonatie heeft niets te maken met orgaandonatie. Inschrijving bij de wereldwijde databank kan gewoon via een speekseltest. Ben je een match, dan word je opgeroepen en krijg je een medische keuring."

Bij stamceldonatie wordt in het ziekenhuis bloed opgenomen via een infuus. Een apparaat haalt vervolgens de stamcellen die naar de patiënt gaan uit het bloed. "Een pijnloze behandeling die geen gevolgen heeft voor je eigen gezondheid."

Elke inschrijving telt:

Op maandag 5 oktober 2026 organiseert Nilgün een voorlichtingsavond in Turks restaurant Mansion by Kösk in Rotterdam. "We willen zo veel mogelijk mensen informeren in de hoop dat ze zich als donor registreren. Hoe meer mensen in de databank komen, hoe groter de kans dat Ogulcan en andere patiënten een stamceldonor vinden."

Op de avond geeft organisatie Matchis een presentatie. Ook vertelt basisarts kindergeneeskunde Elina Duraz over haar ervaring als ex-leukemiepatiënt. Nilgün: “We hebben een imam uitgenodigd om uit te leggen dat stamceldonatie vanuit religieus oogpunt is toegestaan. Een donor komt vertellen over zijn ervaring en natuurlijk is Ogulcan zelf ook aanwezig."

Campagne voeren:

Inmiddels is Ogulcan het gezicht van Nilgüns campagne. Daar moest hij wel even over nadenken. “Ik hou er niet van om in de picture te staan, vooral niet als ziek persoon. Maar deze campagne gaat niet alleen om mij. Ik doe dit om mensen bewust te maken, donoren te vinden en ook anderen te helpen."

Voor Ogulcan breekt een spannende tijd aan. Uiterlijk in december moet er een geschikte donor voor hem zijn gevonden. Wat als dat niet op tijd lukt? “Ik ben daar niet te veel mee bezig. Ik kreeg eerder kanker onder de duim. Hopelijk lukt dat nu weer.”

Bron: www.rijnmond.nl