Open dag bij Hospice De Winde in Deventer op 10 oktober 2026.
Door Peter van den Boom - stedendriehoek.nl
‘Hospice is zoveel meer dan een plek om te sterven’
DEVENTER – Wie aan een hospice denkt, denkt misschien al snel aan het einde van het leven. Aan afscheid, verdriet en ziekte. Bij Hospice De Winde, dat twintig jaar geleden als eerste hospice in Deventer van start ging, kijken ze nadrukkelijk verder.
“Wij gaan voor het leven”, benadrukken manager Inge Salentijn en palliatief consulent en verpleegkundige Marloes van Leeuwen-Rothengatter. Tijdens de open dag op zaterdag 10 oktober 2026 krijgen bezoekers de gelegenheid om zelf te ervaren wat het hospice betekent voor gasten, hun naasten, vrijwilligers en professionele zorgverleners.
Marloes van Leeuwen-Rothengatter werkt bijna vanaf de start bij De Winde. Daarvoor werkte ze in het ziekenhuis, maar ze merkte dat het zorglandschap veranderde. “Ik vroeg mezelf af wat mij nu eigenlijk het meest aantrok in mijn werk. In dit hospice kwamen al die aspecten samen: begeleiding, goede verzorging bieden en samenwerken binnen een hecht en betrokken team. Ik ben hier nooit meer weggegaan.”
Inge Salentijn is inmiddels 4,5 jaar manager van het hospice. Daarnaast geeft ze leiding aan een pg-afdeling en het specialistisch verpleegkundig team. “In alle vormen van zorg vind ik het belangrijk om de mens achter de mens te zien. Samen kijken we naar wat iemand nodig heeft, wat er nog wél mogelijk is en wat iemand zelf belangrijk vindt, waarbij de eigen regie zoveel mogelijk bij de persoon blijft. Juist in de laatste levensfase is dat belangrijk.”
“Wat ik mooi vind aan het hospice, is dat zorgprofessionals en vrijwilligers zich samen volop inzetten voor de gasten en zijn of haar naasten. Ook als genezing niet meer mogelijk is, kan er nog zoveel wél. Dat we daar samen aan kunnen bijdragen vind ik heel waardevol en bijzonder.”
Gasten:
De mensen die in De Winde verblijven, worden bewust ‘gasten’ genoemd, om de lading van het terminaal ziek zijn wat te verminderen. De verzorging gebeurt met een groot multidisciplinair team van zeer betrokken zorgprofessionals, waaronder een kaderarts palliatieve zorg, geestelijk verzorger en maatschappelijk werker. Maar ook de vrijwilligers zijn erg belangrijk. “We hebben elkaar allemaal nodig”, benadrukt Inge. “We hebben bijvoorbeeld wensvrijwilligers die extra aandacht bieden aan een gast door bijvoorbeeld een hand-/voetmassage te geven of een wandeling te maken en anderen die ervoor zorgen dat onze tuin een fijne plek blijft.”
Veel veranderd:
In de afgelopen decennia is de zorg rondom het levenseinde sterk veranderd. Het landelijke beleid is erop gericht dat mensen langer thuis blijven wonen. Marloes: “De mensen die hier komen zijn vaak veel zieker dan vroeger en de ligduur is korter geworden.” Ook het beeld dat men tegenwoordig heeft van een hospice is anders. “In het begin waren veel mensen nauwelijks bekend met het fenomeen hospice. De drempel om binnen te komen was hoog. Men zag een klinisch, grauw gebouw voor zich, een sombere plek waar zeker niet gelachen mocht worden.” Dat beeld is behoorlijk veranderd. Het begrip hospice heeft volgens Inge en Marloes veel minder de zware lading die het vroeger had. Ook de (klein)kinderen van gasten komen steeds vaker over de vloer. “Iedereen is hier welkom.”
Wie binnenloopt bij De Winde, op het terrein van Zorggroep Solis in Colmschate, wordt daarin bevestigd. Een ruime, lichte entree waar door dakramen veel daglicht binnenvalt, lichte ruimtes, fraaie kunstwerken en muren in warme kleuren. Tien ruime gastenkamers met eigen badkamer en toilet, en comfortabele stoelen. Sommige beschikken zelfs over een klein terras en bieden uitzicht op het groen rondom. Een gezamenlijke ontmoetingsruimte en een verrassend grote en groene tuin met veel intieme zitjes.
Niet alleen afscheid, maar ook leven:
Wat veel mensen volgens Marloes nog niet beseffen, is dat een hospice nadrukkelijk niet alleen draait om sterven. “We willen het leven blijven leven en daar aandacht aan geven. We kijken hier vooral naar wat iemand nog wél kan. Zijn er nog dingen die iemand graag wil doen? Zijn er nog laatste wensen? Dat kan iets kleins zijn zoals een patatje eten of een haring happen. Of tijd in de tuin doorbrengen, desnoods in bed of rolstoel.”
Soms zijn de wensen wat groter. Daarvoor werkt De Winde samen met de stichting WensAmbulance. Zo gingen gasten nog een keer naar de schouwburg of naar zee. Een ander maakte een dagtocht naar Terschelling of bezocht een boeddhistische tempel. Iemand wilde nog één keer tijd in het bos doorbrengen en werd daarvoor met een brancard meegenomen. “Bij terugkomst zijn mensen vaak ontzettend moe, maar wel voldaan”, vertelt Marloes. “Het was het altijd waard.”
Ruimte voor eigen regie:
De zorg wordt tegelijkertijd steeds complexer. Er komen vaker gasten met meerdere diagnoses, er is meer vraag naar euthanasie of bewust stoppen met eten en drinken. Volgens Inge past dat binnen een bredere, maatschappelijke ontwikkeling. “Mensen willen steeds vaker zelf de regie voeren over hun sterfproces. Dat kunnen we hier allemaal begeleiden, maar daar voeren we altijd wel zorgvuldige gesprekken over met alle betrokkenen: familie, artsen en zorgverleners.”
Ook culturele diversiteit speelt een grotere rol. Mensen met verschillende culturele achtergronden weten het hospice steeds beter te vinden. “Vooral jongere generaties staan daar meer voor open”, zegt Marloes. “En wij leren daar ook van. We maken kennis met allerlei tradities en gebruiken en kunnen daar rekening mee houden. Dat kan heel praktisch zijn. Denk aan een bed draaien naar het oosten of Koran-teksten afspelen op een telefoon.”
Ook mensen met bijvoorbeeld autisme of een psychische aandoening zijn welkom. “We denken nooit vooraf: dit kan niet”, zegt Inge. “We kijken altijd eerst naar de mogelijkheden. Daarbij zijn we ook eerlijk over wat het hospice wel en niet kan leveren. Maar er is eigenlijk maar heel weinig dat we niet kunnen bieden.”
Open dag 10 oktober 2026, 11:00 tot 15:00 uur.
Tijdens deze dag zullen bezoekers worden ontvangen met een welkomstwoord van Inge en een begeleidend filmpje. Daarna volgen rondleidingen in kleine groepen en er staan informatiestands. Medewerkers staan klaar om vragen te beantwoorden.
“Het zou mooi zijn als we tijdens deze dag een stukje van de lading die er nog rond het begrip hospice hangt kunnen wegnemen”, benadrukken beiden. “Sterven is een natuurlijk proces dat bij het leven hoort. Alleen zijn we daar in onze maatschappij een beetje van weggedreven. Het mag weer wat meer onderdeel van het leven worden.”
Want, een laatste afscheid hoeft volgens haar niet alleen zwaar te zijn. “Het kan ook heel mooi en verrijkend zijn. Dat je het met elkaar draagt en elkaar ondersteunt.” Niet alleen voor de gast, maar ook voor familie en naasten kan het hospice een belangrijke plek zijn. “Je staat er hier niet alleen voor”, stellen beiden. “Samen met ons biedt dat een stukje vertrouwen richting familie en naasten.” Bij De Winde draait het uiteindelijk steeds om dezelfde vraag: wat kan er, ondanks alles, nog wél? Het antwoord blijkt vaak: ‘verrassend veel’ te zijn.