Opinie: De zorg discrimineert mannen – bijvoorbeeld als ze kanker hebben.
Auteur: Kasper Klaarenbeek - trouw.nl/opinie
Opinie - Zorg.
Dit is een ingezonden opiniestuk. Het standpunt in dit artikel is niet per definitie ook het standpunt van Trouw.
Discriminerend:
Toen ik in het zogeheten slechtnieuwsgesprek van een arts te horen kreeg dat ik een zeldzame vorm van kanker heb (NET-kanker, graad 2), met meerdere uitzaaiingen, was dat een enorme klap. Na de eerste shock stond ik direct in de ‘fix-stand’. Dus toen kort daarna de dokter vroeg of ik een doorverwijzing wilde naar een psycholoog ‘om erover te praten, om mijn gevoelens te delen’, zei ik direct ‘nee’.
Praten niet nodig:
Wij mannen gaan door zolang het maar kan, door met werken:
Gaandeweg leerde ik dat het delen van emoties veel voordelen kan hebben. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor mijn verhouding tot mijn vrouw en kinderen. Ik leerde ook: beperk je niet tot een eenmalig aanbod voor een verwijzing, maar maak persoonlijk verbinding. Mijn verpleegkundig specialist bijvoorbeeld vroeg regelmatig naar mijn gedachten en gevoelens. Dat heeft me heel goed geholpen en me tot het inzicht gebracht dat ik het niet alleen hoefde te doen. Het lijkt mij een zinvolle en uiterst noodzakelijke taak van ziekenhuizen (maar ook van anderen die patiënten doorverwijzen, zoals huisartsen) dat zij erover nadenken hoe zij vormen van psychosociale hulp aanbieden aan mannen.
Geen enkele seksegenoot:
Drie jaar geleden leerde ik een Ipso-centrum kennen, een inloophuis voor mensen met en na kanker. Ik wilde graag wat lotgenoten ontmoeten. Mannen zoals ik, die kanker hebben, en weten dat hun leven daardoor drastisch korter gaat duren. Ze moesten er zijn, want 52 procent van de mensen in Nederland met kanker is man. Maar in dat centrum trof ik geen enkele seksegenoot. De begeleider daar zag ook zelden een man over de drempel komen. Navraag bij de brancheorganisatie van de ruim honderd Ipso-huizen leerde me dat zo’n 14 procent van hun bezoekers man is.
Dat zette me aan het denken. Het aanbod voor psychosociale hulp wordt blijkbaar zo onder de aandacht van patiënten gebracht, dat vrouwen daar beter op aanslaan dan mannen. Terwijl je toch echt niet mag aannemen dat mannen minder gevoelens ervaren na het krijgen van een levensbedreigende diagnose, minder lasten dragen als gevolg van de beperkingen die zo’n diagnose met zich meebrengen en minder zorgen hebben over hun toekomst.
Werk aan de winkel dus voor iedere zorginstelling en iedere zorgprofessional die betrokken is bij de zorg voor mannen met een ongeneeslijke ziekte!