Thea (rechts op de foto) ontdekte een gratis vakantie voor vrouwen met borstkanker.

Waarom ik wéér?

Het was doodeng, maar ik had niemand om ’s nachts tegen te praten om even te kalmeren. Ik verloor plukken haar en schoor zelf mijn hoofd kaal. Ik hield me stoer, kocht leuke hoedjes en ging gewoon de straat op, maar vanbinnen dacht ik weleens: gadverdamme, waarom ik wéér? Maar ook: waarom ik niet? Er zijn zoveel mensen die dit krijgen. Ik werd gelukkig nog heel goed opgevangen door de artsen van het Flevoziekenhuis en had een goede prognose.

Toch vrat die ziekteperiode aan me, ook financieel. Ik leef van een minimaal inkomen en haal mijn spullen bij de kringloop. Ik ben een gelukkig mens, maar een vakantie kan ik niet betalen. Op die armoede rust schaamte. Ik werk als vrijwilliger en mensen vragen me weleens waarom ik geen auto heb of nooit wegga. In die tijd geneerde ik me. Ik was al jaren niet weg geweest. Mijn kinderen namen me weleens mee, maar ik voelde me bezwaard dat zij dan alles betalen. Wel was ik door alles écht aan vakantie toe. Ik wilde zo graag zelf eens weg.

Financiële situatie:

Toen stuitte ik online op Stichting Samen Varen, een vaarweek voor vrouwen met borstkanker. Ada, de drijvende kracht achter de stichting, kwam persoonlijk bij mij langs en wist al van mijn financiële situatie. Ik mocht mee. Het was 2022, nét na corona. Ik was doodsbang voor besmetting en zei stellig: ‘Ik wil mee, Ada, maar ik wil absoluut geen knuffels.’ Ze lachte: ‘Dat ga je aan boord wel afleren.’

Ze kreeg gelijk: vanaf de start van de boottocht viel alle angst weg en heb ik alleen maar lopen knuffelen met alle vrouwen die precies in hetzelfde schuitje zaten als ik.

Op het schip van Samen Varen stapte ik in een andere wereld, omringd door vrouwen die me begrepen. Thuis probeer ik vooral niet te zeuren, mijn angsten niet uit te spreken, niet te veel van mijn omgeving te vragen en mijn kinderen niet bezorgd te maken.

Veel herkenning:

Mijn jongste zoon kan absoluut niet tegen ziekenhuizen: hij viel tijdens mijn behandelingen twee keer flauw. Ik wilde niemand belasten met mijn ziekte. Maar op het schip kon ik gewoon uitspreken hoe het echt ging, kon ik openlijk praten over mijn ziekte en financiën, zonder me bezwaard te voelen. Iedereen herkende de angst, snapte de tranen en voelde precies dezelfde pijn.

Maar we hebben ook zo vreselijk gelachen. Ik lag op de kamer met Brenda, met wie ik nog steeds goed bevriend ben. Tegenover ons lag een meisje van nog geen dertig jaar dat last had van alle prikkels. Ze vond het zo gezellig bij ons dat ze steeds op onze kamer zat en wij maar lachen: ‘Heb je weer last van je prikkels?’ Zij knapte die week helemaal op.

Die ene verrassing:

We voeren een week lang door Nederland. Alles was geregeld: geen kookzorgen of medische stress. De vrijwilligsters wisten ons de hele week te verwennen en te verrassen.

En toen was er die ene verrassing. ‘Thea, kom maar mee, je krijgt een nieuwe bh’, zei een vrijwilliger die me kwam halen. Ik brak. Ik mocht een prachtige bh uitkiezen, aangepast op mijn lijf. Zo’n bh kost een vermogen, die had ik zelf nooit kunnen betalen. Er is veel gebeurd met mijn borsten sinds mijn twee diagnoses. Dat is echt een dingetje voor me. Dat ik zo’n mooie bh met vulling kreeg, deed ontzettend veel met me als vrouw.

Er waren ook kapsters aan boord, masseuses en schoonheidsspecialistes. Mensen met weinig inkomen zoals ik gaan daar niet naartoe, hoogstens heel soms naar een goedkope kapper waar je de goedkoopste behandeling neemt. Nu mocht ik gaan zitten en werd mijn haar prachtig gedaan.

Door al die aandacht gebeurde er iets wonderlijks: ik werd weer een beetje mens. Weer een beetje vrouw. Ik hoorde er weer een beetje bij.

Sommige vrouwen zijn overleden:

Toen ik van het schip afkwam, zei de vriendin die me kwam halen: ‘Och Thea, je straalt helemaal!’ Ik had weer nieuwe kracht. Maar de realiteit is hard. Sommige fantastische vrouwen die ik aan boord ontmoette, zijn inmiddels overleden.

Een vrouw die ik leerde kennen op de boot, die altijd zo positief was, bleek niet meer te redden. En een jonge vrouw van nog geen veertig uit mijn buurt, heeft het ook niet gered.

Niet meer meteen naar de dokter:

Het is oneerlijk. En de angst verdwijnt nooit helemaal. Bij elk klein pijntje denk ik nog altijd: ik heb weer kanker. Ik heb met mezelf afgesproken dat ik bij iedere klacht drie weken wacht. Is het er nog? Pas dán ga ik naar de dokter.

Ik moet mijn gedachten remmen, anders kan ik niet verder met mijn leven. Want ik héb het geluk dat ik verder met mijn leven mag. De kanker is helemaal weg en mijn laatste controles waren perfect. Ik voel me voor 98 procent de oude!

Geen schaamte meer:

Daarnaast heb ik op de vaarweek lotgenoten gevonden aan wie ik nog altijd veel heb en niets hoef uit te leggen over mijn ziekte. Sinds ik hen ken, schaam ik me ook niet meer voor mijn krappe portemonnee. Ik weet nu: er zijn zoveel vrouwen zoals ik, ik kan er maar beter open over zijn.

Tegen alle vrouwen die twijfelen om zich aan te melden voor een trip zoals deze zou ik willen zeggen: doe het gewoon. De energie die je daar terugkrijgt, gaat je goed doen in je ziekte of in je herstel. En als je nog steeds twijfelt? Bel mij dan maar op, dan haal ik je persoonlijk over!’

Nieuwe vaarweek:

In november 2026 vindt een nieuwe vaarweek plaats. Wil je mee of wil je iets bijdragen? Opgeven of doneren kan via de website van Stichting Samen Varen.

Bron: www.margriet.nl