Auteur: Christianne Schreuder - 1nieuws.nl/nieuws

Met een chemopomp in zijn linkerhand liep Hans Hopstaken (66) dag in, dag uit rondjes over de verpleegafdeling oncologie van het Maastricht UMC+. Voor omstanders leek het misschien een manier om tijdens zijn opname in beweging te blijven. Maar voor Hans was iedere stap een overwinning.
Nog geen jaar eerder stond zijn leven namelijk volledig op zijn kop.

Vrouw inspiratiebron:

"In maart 2023 kreeg ik het nieuws dat mijn vrouw een ongeneeslijke hersentumor had." Ze overleed in mei vorig jaar na euthanasie. Vier maanden na haar overlijden kreeg Hans zelf de diagnose lymfeklierkanker. Een agressieve vorm, vertelt hij. Binnen enkele weken ontstonden er meerdere knobbels in zijn hals. Er volgden zes chemobehandelingen, telkens vijf dagen opgenomen in het ziekenhuis, gevolgd door een paar weken thuis om te herstellen.
Juist in die zware periode bleef zijn vrouw zijn grootste inspiratiebron. "Mijn vrouw was altijd een hele positieve ingestelde vrouw en dat heeft me altijd geïnspireerd."

Niet stilzitten:

Wie Hans kent, weet daarnaast dat stilzitten nooit bij hem heeft gepast. Hij werkte jarenlang in de sportwereld en geeft sportlessen. Tijdens de behandelingen wilde hij daarom blijven bewegen, omdat dat voor hem hielp bij het herstel. Maar ook omdat hij door de combinatie met prednison een kunstmatige energieboost kreeg. Die moest hij kwijt. Alleen mocht hij de afdeling niet verlaten. Dus maakte hij van de ziekenhuisgang zijn sportterrein.
Elfstedentocht, maar dan anders

Na het opmeten van de route ontdekte hij dat één rondje precies honderd meter was. Het bracht hem op een idee. "Dus 70 rondjes zijn 7 kilometer. En als ik dat iedere opname doe, dan kwam ik uiteindelijk op 210 kilometer uit. Toen dacht ik: dat is de Elfstedentocht." Hij gaf zijn uitdaging vervolgens een eigen naam: de alternatieve oncologische 40-kamerroute. Geen tocht over het ijs, maar een sponsorloop door de gangen van afdeling A5.

'Warm bad'

De kilometers waren nooit alleen bedoeld als persoonlijke uitdaging. "Ik wilde iets terugdoen voor de mensen op de afdeling." Hans raakt geëmotioneerd als hij over de verpleegkundigen en artsen vertelt. "De mensen die daar werken zijn zo super. Dat was echt een warm bad. Relatief jonge mensen die bezig zijn met leven én dood en je kunnen lezen als je er doorheen zit. Fantastisch gewoon." Hij besloot zijn wandeltocht te koppelen aan een sponsoractie. "Ik wilde koste wat kost dat geld bij die afdeling terug laten komen."

In eerste instantie wist niemand waarom hij steeds opnieuw dezelfde route liep. Pas later vertelde hij over zijn plan. Uiteindelijk bracht de actie 4600 euro op. Van dat geld organiseerde de afdeling een gezamenlijke activiteit voor artsen en verpleegkundigen. "Toen was voor mij de cirkel rond."

Houvast:

De wandelingen hielpen hem niet alleen lichamelijk, ook mentaal. "Ik kon mezelf zo een doel stellen." Het verdriet om het verlies van zijn vrouw moest hij noodgedwongen parkeren. "Dat moest om zelf te overleven." Tijdens zijn opnames zag hij ook andere patiënten die hetzelfde ziekteproces doormaakten. "Ik heb ook mensen gezien in dezelfde situatie als ik met heel veel pijn die minder positief waren ingesteld. En dan wordt het heel moeilijk." Juist daarom bleef hij zichzelf doelen stellen. Als een houvast.

Weer slecht nieuws:

Na de chemobehandelingen kreeg Hans opnieuw slecht nieuws. Door een auto-immuunreactie raakte de isolatielaag rond zijn zenuwen beschadigd. Daardoor kreeg hij gevoelsstoornissen, problemen met zijn evenwicht en moest hij opnieuw leren lopen. "Eerst kroop ik de trap op." Nog maar drie maanden geleden liep hij met een rollator. Inmiddels staat hij weer voor de groep als sportdocent, al is hij nog volop aan het revalideren. "Ik ben nog in Maastricht bezig met aquagym en jogging." Volledig herstellen duurt waarschijnlijk nog maanden. "Ook daar moet je mee dealen, maar daar zit ik, je raadt het al, positief in. Ik wil namelijk leven."

Kopje koffie in de zon:

Hij weet dat de ziekte de komende twee jaar nog kan terugkeren en leeft daarom heel bewust. "Ik moet er een feestje van maken." Dat feestje zit tegenwoordig niet meer in grote dingen. "Ik kan genieten van de kleine dingen: een kop koffie en een broodje in de zon. Dat is voor mij op dit moment leven. Samen met mijn kinderen, en kleinkinderen die pas geboren zijn, en familie en kennissen."

Veel emoties:

Als Hans nu de beelden van zijn wandelingen terugziet, maakt dat opnieuw veel emoties los. Blijheid, verdriet, maar ook dankbaarheid overvallen hem. "Dan kan ik wel een traantje laten." Want als hij terugkijkt, beseft hij pas echt wat hij allemaal heeft doorstaan. "Eerst je vrouw verliezen en dan zelf kanker krijgen. Dat verzin je toch niet."

Toch wil hij niet dat zijn verhaal alleen over ziekte gaat. Hij hoopt dat anderen er moed uit halen. "Als ik ook maar één persoon het idee kan geven: geef niet op. Stel je doelen. Ook mentaal. Dan ben ik al blij."

Nooit gedacht:

Hij had nooit gedacht dat zijn wandelingen door de ziekenhuisgangen zouden uitgroeien tot een sponsoractie die niet alleen 4600 euro opleverde, maar ook het team bij het MUMC+ dichter bij elkaar bracht. Voor Hans is dat misschien wel de mooiste opbrengst van zijn alternatieve oncologische 40-kamerroute. Niet de 210 kilometer. Niet het bedrag op de cheque. Maar het idee dat uit een van de moeilijkste periodes van zijn leven iets is voortgekomen waarmee hij anderen hopelijk kan bedanken én inspireren.

Bron: www.l1nieuws.nl