Ze negeerde deze subtiele signalen—haar kanker was al uitgezaaid op 26.

20-04-2026 08:37

 

 

 

 

 

Steeds meer jonge volwassenen krijgen te maken met darmkanker. Het verhaal van Mariana (26) uit 2024 laat pijnlijk duidelijk zien waarom het zo belangrijk is om zelfs de kleinste veranderingen aan je lijf serieus te nemen. Hoe snel denk jij ‘ach, het zal wel meevallen’? Mariana dacht dat ook – en dat veranderde haar hele leven.

 

 

Vage klachten, grote gevolgen:

Maandenlang had Mariana last van een opgeblazen gevoel in haar buik. Soms dacht ze dat het door haar menstruatie kwam, soms schoof ze het af op een beetje lastig eten. De wereld draait wel door, toch? Zelfs als je lijf voorzichtig een alarmsignaal probeert te geven, negeren we dat maar al te makkelijk.

 

Pas toen ze bloed in haar ontlasting zag, trok Mariana aan de bel bij haar huisarts. De eerste diagnose: waarschijnlijk aambeien. Maar na een CT-scan bleek het flink anders te liggen: een tumor van 20 centimeter – ongeveer zo groot als een flinke courgette – op een van haar eierstokken. In het ziekenhuis van Syracuse, een stad in de Amerikaanse staat New York, werd het keiharde nieuws bevestigd: uitgezaaide darmkanker, stadium 4, verspreid tot in de buikwand.

 

 

Symptomen die je niet mag negeren:

De klachten die Mariana had, schreeuwden niet meteen ‘kanker!’ Maar omdat ze maar bleven terugkomen, hadden er toch alarmbellen moeten gaan rinkelen. Uiteindelijk was het een verergerende, al bestaande bloedarmoede die haar arts over de streep trok om die allesbepalende scan aan te vragen. En dat veranderde haar hele perspectief.

 

De diagnose betekende dat beide eierstokken én haar eileiders verwijderd moesten worden. Daarom kan Mariana geen biologische kinderen meer krijgen. Geen van haar eicellen kon worden ingevroren. Als ze ooit kinderen wil, is een kind via IVF met donor-eicellen haar enige optie.

 

 

“Als je iets aan je lichaam merkt, ook als het iets kleins is, ga dan direct naar een arts. Het negeren ervan kan je meer kosten dan je denkt. Zoek gerust een tweede mening als je twijfelt.”

 
 
 
 

Van het ziekenhuis naar de keukentafel:

 
Chemo bepaalt nu Mariana’s dagelijkse ritme. Ze verdeelt haar tijd tussen het appartement dat ze deelt met haar partner en het huis van haar gepensioneerde ouders, zodat ze overal verzorging krijgt als het nodig is.
 
 
Haar familie zorgt ‘s nachts voor de anti-misselijkheidsmedicatie. Tijdens de behandelweken is Mariana volledig uitgeput. Maar, er is een lichtpuntje: de weken dat ze geen chemokuur krijgt, voelt ze zich weer bijna zichzelf – net genoeg om weer wat aan te sterken.
 
 

Financiële zorgen en steun:

 
En dan is er nog iets: de financiële druk. Voordat haar Amerikaanse zorgverzekering het ging vergoeden, moest Mariana ziekenhuisbezoeken, scans en testen zelf betalen. Vrienden zetten een online inzamelingsactie op touw. Ze betaalt nog steeds af aan een ziekenhuisrekening van bijna 1.000 dollar (omgerekend zo’n 930 euro). Voor haar ziekte werkte Mariana als administratief medewerkster aan Utica University, haar oude universiteit, maar nu is ze met langdurig ziekteverlof.

 

Haar oncoloog hoopt dat ze langzaam weer aan het werk kan. Ondertussen haalt Mariana steun uit de Colorectal Cancer Alliance en online lotgenotengroepen het uitwisselen van ervaringen met andere patiënten is een belangrijke manier om hiermee om te gaan en vooruit te kijken.

 

  • Let op je lichaam, zelfs bij kleine klachten
 
  • Raadpleeg altijd op tijd een arts
 
  • Vraag gerust om een tweede mening, 

 

zeker als het gaat om onbegrepen bloedingen uit het spijsverteringskanaal – niet elke arts zal direct hetzelfde doen.

 

 

 

Bron; www.futura-sciences.com